Gebitsproblemen bij de kat: tandsteen, gingivitis en actie
Tandsteen, ontstoken tandvlees, tandresorptie: herken gebitspijn bij je kat, ontdek wat de dierenarts kan doen en leer hoe je het gebit verzorgt.
Bijgewerkt op 18 november 2026 · 4 min leestijd

Katten zijn meesters in het verbergen van pijn, en kiespijn verbergen ze het allerbeste. Vele blijven vrijwel normaal dooreten met een bek waar wij direct mee naar de tandarts zouden rennen. Weten waar je op moet letten is de enige manier om ze op tijd te helpen.
Waarom gebitsproblemen zo vaak voorkomen bij katten
Dierenartsen beschouwen gebitsproblemen als een van de meest voorkomende aandoeningen bij volwassen katten, en het begint vaak al vanaf een leeftijd van 3 of 4 jaar. Net als bij mensen vormen bacteriën een laagje tandplak op de tanden. Dit verhardt tot tandsteen en zorgt voor ontstoken tandvlees.
Twee dingen maken het bij katten extra lastig: maar weinig eigenaren poetsen de tanden van hun kat, en een kat klaagt vrijwel nooit. De aandoening krijgt daardoor jarenlang de kans om zich stilletjes uit te breiden.
De drie problemen die dierenartsen het meest zien
Tandsteen, gingivitis en parodontitis. Gingivitis herken je als een rode rand langs het tandvlees, die soms bloedt. In dit stadium is het met de juiste zorg nog omkeerbaar. Blijft het onbehandeld, dan breidt de ontsteking zich uit naar het steunweefsel en het kaakbot waarin de tand vastzit: dit heet parodontitis. Dit is pijnlijk, onomkeerbaar en uiteindelijk gaan de tanden en kiezen loszitten.
Tandresorptie. Dit is een typisch kattenprobleem dat enorm veel voorkomt, vooral naarmate katten ouder worden. De tand wordt geleidelijk afgebroken door lichaamseigen cellen van de kat, vaak beginnend net onder de tandvleesrand. Niemand weet precies waarom dit gebeurt, en het ontstaat zeker niet door een gebrek aan verzorging vanuit jou. Zodra het gevoelige binnenste deel van de tand bloot komt te liggen, is het ontzettend pijnlijk. Aan de buitenkant zie je soms alleen een klein rood plekje waar het tandvlees over de tand lijkt te groeien, of zelfs helemaal niets.
Gingivostomatitis. Bij sommige katten raakt de hele bek ernstig ontstoken: vuurrood tandvlees, soms tot diep achter in de keel. Deze katten hebben enorme moeite met eten, kwijlen veel en kunnen het uitschreeuwen als ze geeuwen. Dit vereist altijd een behandeling door de dierenarts.
Signalen om op te letten
Een kat met pijn in de bek stopt zelden van de ene op de andere dag helemaal met eten. Let liever op subtielere veranderingen:
- een stinkende adem, wat bij een kat nooit normaal is;
- kwijlen, soms met een spoortje bloed;
- met de poot naar de bek klauwen of langs het gezicht wrijven;
- aan één kant kauwen, brokjes laten vallen of ze doorslikken zonder te kauwen;
- met trek naar de voerbak lopen en dan weer weglopen, of plotseling alleen nog maar natvoer willen;
- klappertanden of een trillende kaak tijdens het eten;
- een doffe, onverzorgde vacht omdat wassen pijn doet;
- gewichtsverlies, een stillere of juist prikkelbaardere kat, of niet meer aan de kop geaaid willen worden.
Licht, als het lukt, voorzichtig de lip aan beide kanten op: een rode rand op het tandvlees, bruine aanslag of een tand die er anders uitziet, zijn goede redenen voor een bezoek aan de dierenarts.
Een kat die 24 uur helemaal niets heeft gegeten, moet snel worden onderzocht, wat de oorzaak ook is: vasten is gevaarlijk voor katten.
Wat de dierenarts doet
Een deel van de bek kan tijdens een gewone controle worden bekeken, en dat is een van de redenen waarom de jaarlijkse check-up zo belangrijk is. Maar een grondig onderzoek is alleen mogelijk onder algehele narcose: de dierenarts kan dan elke tand en kies sonderen, onder de tandvleesrand reinigen en dentale röntgenfoto's maken. Die foto's zijn bij katten onmisbaar, omdat resorptie zich vaak onder het tandvlees verstopt.
Afhankelijk van wat er wordt aangetroffen:
- worden tandsteen en gingivitis behandeld met gebitsreiniging en polijsten;
- worden tanden die zijn aangetast door resorptie of vergevorderde parodontitis getrokken: vullen is geen optie, en door de tand te verwijderen neem je de pijn weg;
- vraagt gingivostomatitis om een specifiek behandelplan, waarbij het trekken van tanden en kiezen vaak noodzakelijk is.
Veel eigenaren maken zich zorgen over het trekken van tanden. In de praktijk redden katten zich hier opmerkelijk goed mee: eenmaal genezen eten de meesten weer normaal, vaak zelfs beter dan voorheen, ook al missen ze meerdere tanden. Pijnbestrijding is een vast onderdeel van de nabehandeling en wordt altijd voorgeschreven door de dierenarts: geef een kat nooit pijnstillers voor mensen.
Het gebit van je kat thuis beschermen
- Poetsen is de meest effectieve methode, en meer katten laten het toe dan je denkt, vooral als je er jong mee begint. Gebruik speciale kattentandpasta (nooit tandpasta voor mensen) en een heel klein, zacht borsteltje of een vingertandenborstel. Bouw het rustig op: laat de kat eerst de tandpasta oplikken, raak daarna de tanden even aan en poets vervolgens een paar seconden de buitenkant van het gebit.
- Speciale dieetvoeding en kauwsnacks voor het gebit kunnen een goede aanvulling zijn. Vraag je dierenarts welke producten echt effectief zijn.
- Werp elke maand een blik in de bek en laat het gebit controleren bij elk dierenartsbezoek: eenmaal per jaar voor een volwassen kat, twee keer per jaar voor een senior.
Poetsen remt tandplak en tandvleesontsteking. Het voorkomt tandresorptie helaas niet, en daarom blijven regelmatige controles noodzakelijk, zelfs bij een kat met een perfecte poetsroutine.
Een discreet probleem goed in de gaten houden
Omdat katten gebitspijn zo goed verbergen, tellen kleine aanwijzingen zwaar mee. In Medika helpt het onderdeel Gewicht je om een kat op te merken die geleidelijk minder gaat eten, en bij Diverse notities houd je veranderingen in eetlust of gedrag bij met de datum erbij. Met Afbeeldingen van het tandvlees kun je de situatie in de loop van de tijd vergelijken, en bij Dierenartsbezoeken leg je vast wat er geconstateerd en gedaan is, samen met Medische documenten zoals het gebitsverslag.
Dit artikel is uitsluitend informatief en vervangt niet het advies van een dierenarts. Raadpleeg bij twijfel over de gezondheid van je huisdier altijd een professional.


